Menu

7 złotych pytań do ALKA ROGOZIŃSKIEGO



JAK POPEŁNIĆ KRYMINAŁ IDEALNY?
na podstawie 7 złotych pytań kryminalistyki


PYTANIE PIERWSZE
Quis? [Co?]
Kryminał od razu kojarzy się ze zbrodnią, inaczej się nie da, jednak skąd taką zbrodnię wytrzasnąć? Z kodeksu karnego? Z gazety? A może po prostu ją wymyślić?

W moim przypadku - trzeba ją wymyślić. Nie piszę książek prawniczych ani policyjnych, a komedie kryminalne, gdzie śledztwa prowadzą amatorzy. Z jednej strony jest to łatwiejsze, bo nie muszę sprawdzać wszystkich detali policyjnych dochodzeń albo rozpraw sądowych, a z drugiej trudniej - bo muszę wyobrazić sobie, jak takie amatorskie śledztwo mogłoby wyglądać. A tu nie ma żadnych jasnych reguł - takich jak w kodeksie karnym. 




PYTANIE DRUGIE
Ubi? [Gdzie?]
Czy do pisania kryminałów potrzeba specjalnego miejsca? Czy można je pisać wszędzie? W kawiarni? W pracy? W domu?

Wszędzie, acz ja preferuję swój własny pokój. Na pomysły wpadam jednak najczęściej w czasie podróży. Spisuję je na tym, co akurat mam pod ręką - rekordem była chyba w połowie zużyta chusteczka do nosa, ale przysięgam, że naprawdę nic innego nie było w zasięgu wzroku - a potem w domu przelewam takie "zwichrzone myśli" na ekran komputera. 


PYTANIE TRZECIE
Quando? [Kiedy?]
Jaka jest najlepsza pora roku do pisania? Radosna wiosna? Upalne lato? Melancholijna jesień? Czy mrożący krew w żyłach grudzień?

To akurat nie ma specjalnego znaczenia. Dla mnie ważniejsza jest pora dnia. Piszę z reguły późnym popołudniem i nocą. Najpewniej dlatego, że przed południem nie dość, że nie umiałbym sklecić jednego porządnego zdania, to jeszcze gdzieś tak do dziesiątej, jedenastej - miałbym problem z odpowiedzią na pytanie, jakie noszę drugie imię :) 


PYTANIE CZWARTE
Quomodo? [W jaki sposób?]
W jaki sposób napisać kryminał? Jakiego narzędzia użyć? Długopis? Ołówek? Komputer? Maszyna do pisania?

W tych czasach odpowiedź jest jednak - komputer.



PYTANIE PIĄTE
Cur? [Dlaczego?]
O to pytanie, które warto sobie zadać. Po co w ogóle pisać kryminały? Czy to fascynujące zajęcie? Czy po prostu forma psychoterapii - lepiej zabijać fikcyjnie niż realnie?

I znów zaznaczę, że piszę komedie kryminalne. A to ważne, bo cel jest taki, aby rozśmieszyć czytelnika, ale i samemu mieć przy tym sporo zabawy. 




PYTANIE SZÓSTE
Quibus auxilis? [Czym?]
Jakimi środkami dysponuje autor? Czy ma rzesze konsultantów? Czyta literaturę naukową, inne kryminały? A może siedzi godzinami w internecie, szukając rozwiązania na forach internetowych?

Wszystko naraz. W czasie pisania "Jak Cię zabić, kochanie?" maglowałem fachowców, i hakerów, i przedstawicieli odpowiednich służb, jak zepsuć zdalnie układ elektroniczny w samochodzie. Tworząc "Do trzech razy śmierć", pozwoliłem sobie na drobną prowokację w Internecie. Przed kolejną książką chcę prześledzić proces podrabiania dokumentów. Czasem więc trzeba pogadać z fachowcami, poeksperymentować, czasem faktycznie poczytać co nieco w Internecie, a czasem pofantazjować. Mimo wszystko pozostaję fanem sprawdzania różnych rzeczy, bo z reguły wpada się na drobiazgach i potem można jedynie żałować, że się ich nie sprawdziło.



PYTANIE SIÓDME
Quid? [Kto?]
Kto był w stanie popełnić kryminał idealny? Czy znany jest taki autor?

Chyba tylko Agatha Christie. Obmyśliła tyle zbrodni i zabiła na kartach swoich powieści tyle osób, i zrobiła to tak genialnie, że już od samego kombinowania nad przestępstwami, mogłaby spokojnie sama je popełnić!
Czytaj więcej >

7 ZŁOTYCH PYTAŃ DO SARAH HILARY


JAK POPEŁNIĆ KRYMINAŁ IDEALNY?
na podstawie 7 złotych pytań kryminalistyki


PYTANIE PIERWSZE
Quis? [Co?]
Kryminał od razu kojarzy się ze zbrodnią, inaczej się nie da, jednak skąd taką zbrodnię wytrzasnąć? Z kodeksu karnego? Z gazety? A może po prostu ją wymyślić?

SARAH HILARY: For me, the ideas in my books always start with people. Sometimes it might be a person’s story which was on the news or in a magazine. Sometimes I hear people talking on the street or in a cafe, and an idea will come from that.

TŁUMACZENIE: Dla mnie, pomysły na moje książki zawsze zaczynają się od ludzi. Czasami może być to historia jakiejś osoby, która pojawiła się w wiadomościach czy w magazynie. Czasami słyszę ludzi rozmawiających na ulicy czy w kawiarni i pomysł rodzi się właśnie stąd.



PYTANIE DRUGIE
Ubi? [Gdzie?]
Czy do pisania kryminałów potrzeba specjalnego miejsca? Czy można je pisać wszędzie? W kawiarni? W pracy? W domu?

SARAH HILARY: I have trained myself to write anywhere, so that I can make the most of every spare moment. I do like to write in cafes - who knows, I might overhear a conversation and get an idea for the next book while I am there!

TŁUMACZENIE: Nauczyłam się pisać wszędzie, tak by móc wykorzystać do maksimum każdy możliwy moment. Faktycznie lubię pisać w kawiarniach – kto wie, może uda mi się podsłuchać jakąś rozmowę albo wpaść na pomysł na kolejną książkę, kiedy tam jestem!



PYTANIE TRZECIE
Quando? [Kiedy?]
Jaka jest najlepsza pora roku do pisania? Radosna wiosna? Upalne lato? Melancholijna jesień? Czy mrożący krew w żyłach grudzień?

SARAH HILARY: I love this question! I have to write all year round, but there is something special about writing a crime story when the weather is dark and dangerous outside.

TŁUMACZENIE: Uwielbiam to pytanie! Muszę pisać przez cały rok, ale jest coś wyjątkowego w pisaniu opowieści kryminalnych, gdy pogoda jest ciemna i na zewnątrz jest niebezpiecznie. 


PYTANIE CZWARTE
Quomodo? [W jaki sposób?]
W jaki sposób napisać kryminał? Jakiego narzędzia użyć? Długopis? Ołówek? Komputer? Maszyna do pisania?

SARAH HILARY: I use my trusty MacBook Air, which is small enough and light enough to take on trains and everywhere else. I do keep lots of notebooks of ideas and questions for my characters, but when it comes to writing the book(s), I need my fingers on a computer keyboard.

TŁUMACZENIE: Używam mojego zaufanego MacBooka Air, który jest wystarczająco mały i lekki, by zabierać go ze sobą do pociągu i wszędzie indziej. Trzymam wiele notatników z pomysłami i pytaniami dla moich bohaterów, ale kiedy chodzi o pisanie książki czy książek, potrzebuję moich palców na klawiaturze komputera.



PYTANIE PIĄTE
Cur? [Dlaczego?]
O to pytanie, które warto sobie zadać. Po co w ogóle pisać kryminały? Czy to fascynujące zajęcie? Czy po prostu forma psychoterapii - lepiej zabijać fikcyjnie niż realnie?

SARAH HILARY: A friend has suggested that it is a form of therapy for me(!) but I suspect it is just that I have a dark mind and I’m fascinated by the strange and terrible things people can do - and also by the great and courageous things we’re capable of, too.

TŁUMACZENIE: Mój przyjaciel zasugerował mi, że jest to dla mnie pewna forma terapii (!), ale podejrzewam, że to po prostu dlatego, że mam „ciemny umysł” i fascynują mnie dziwne i straszne rzeczy, których ludzie mogą dokonać – a także przez wspaniałe i odważne rzeczy, do których jesteśmy zdolni.


PYTANIE SZÓSTE
Quibus auxilis? [Czym?]
Jakimi środkami dysponuje autor? Czy ma rzesze konsultantów? Czyta literaturę naukową, inne kryminały? A może siedzi godzinami w internecie, szukając rozwiązania na forach internetowych?

SARAH HILARY: I read a lot of books, not just other crime fiction but also textbooks, short stories, newspapers, magazines … I watch a lot of television crime dramas too, and films. I don’t have any consultants, but I do have lots of good friends who are also writers. The crime writing community is a very close and wonderful place to be.

TŁUMACZENIE: Czytam mnóstwo książek, nie tylko innych powieści kryminalnych, ale też podręczników, krótkich opowiadań, gazet, magazynów… Oglądam dużo telewizyjnych seriali kryminalnych oraz filmów. Nie mam konsultantów, ale za to mam wielu dobrych przyjaciół, którzy także są pisarzami. Społeczność pisarzy kryminałów jest bardzo skupionym i cudownym miejscem.


PYTANIE SIÓDME
Quid? [Kto?]
Kto był w stanie popełnić kryminał idealny? Czy znany jest taki autor?

SARAH HILARY: Psychologists would make the perfect criminals. They would be great at manipulating the police investigators and leading them up dark alleys and dead ends.

TŁUMACZENIE:Psychologowie byliby idealnymi kryminalistami. Byliby wspaniali w manipulowaniu policyjnymi śledczymi i wprowadzeniem ich w ciemne alejki i ślepe zaułki. 


Dziękuję Karolinie za pomoc w ogarnięciu języka angielskiego :D

Czytaj więcej >

Joanna Opiat-Bojarska - Niebiezpieczna gra


Do tej pory poznałam tylko jedną książkę Joanny Opiat-Bojarskiej "Bestseller"  i obiecałam sobie, że ponownie sięgnę po twórczość autorki. Niebezpieczna gra jest kontynuacją cyklu z Aleksandrą Wilk. Nie znam niestety "Gry pozorów", ale nie przeszkadzało mi to w poznaniu drugiego tomu. Niebezpieczna gra wciągnęła mnie na kilka godzin.

Tytuł: Niebezpieczna gra
Autor: Joanna Opiat-Bojarska
Wydawnictwo: Czwarta Strona

Do łódzkiego szpitala trafia mężczyzna, którego określono jako NN. W wyniku wypadku samochodowego znajduje się w stanie ciężkim. Nie wie jak się nazywa. Nie wie co się stało i jak doszło do tego, że znalazł się w szpitalu. Nie chce współpracować z lekarzami. Powtarza jedynie imię Aleksandry Wilk.

Aleksandra Wilk - poznańska psycholog, zostaje poproszona przez znajomego lekarza o pomoc pacjentowi. Aleksandra wraz ze swoją przyjaciółką wyruszają na podróż do Łodzi, żeby dowiedzieć się kim jest tajemniczy NN i skąd zna Aleksandrę.

Kilkanaście lat temu legendarna aktora zostaje brutalnie zamordowana we własnym domu, a mordercy nigdy nie odnaleziono. Akta leżą zakurzone w policyjnym archiwum, a morderca nadal jest na wolności.

Czy te sprawy mają ze sobą coś wspólnego? Czy możliwe jest ich rozwiązanie?

Być może Łódź nie jest najpiękniejszym polskim miastem, ale ludzie, którzy tu mieszkają, posiadają coś, czego nie ma nikt inny. Uwielbiam ich. Są inteligentni, kreatywni i wyróżniają się nieszablonowym podejściem do życia.

Muszę  przyznać, że podeszłam do powieści bardzo sceptycznie. Od pewnego czasu nie przepadam za wątkiem z amnezją, z tego względu, że jest on dosyć popularny i stracił już na ciekawości. Okazuje się jednak, że z powodzeniem można go zastosować w kryminale, a grzebanie w mózgu ofiary wypadku samochodowego określonej jako NN może być naprawdę ciekawe.

W Niebezpiecznej grze autorka nie tylko grzebie w mózgu NN, ale także głównej bohaterki Aleksandry Wilk, która swego czasu spędziła sporo czasu w Łodzi, a my powoli z kart powieści dowiadujemy się dlaczego zapomniała o swojej przeszłości albo raczej z jakiego względu wolała o niej nie myśleć.

To co na pewno wyróżnia tę książkę wśród innych, to fakt, że nie jest to kryminał oczywisty. Tak naprawdę wszystko zaczyna się od wypadu dwóch przyjaciółek do Łodzi, gdzie Aleksandra ma tylko zobaczyć NN i orzec czy go zna, czy nie. Później mają być już tylko drinki z palemką i zwiedzanie Łodzi. Pojawia się jednak zazdrosny o Aleksandrę, Krystian którego wcale nie cieszy wyjazd ukochanej. Dochodzą dzieci, które są na obozie i nękająca Aleksandrę, Ilona która chce odebrać jej dzieci. Dopiero w tym całym szaleństwie odnajdujemy wątki kryminalne, śledztwo, a nawet mordercę, od którego to wszystko się zaczęło.

Kupuję realizm Joanny Opiat-Bojarskiej. Musiała spędzić sporo czasu na konsultacjach, żeby poznać specyfikę pracy w pogotowiu, zagłębić się w amnezję, ale także po to, żeby poznać Łódź.

Niebezpieczna gra to nieoczywisty kryminał. Moim zdaniem jest to powieść obyczajowa, której akcja kręci się wokół bardzo rozbudowanego wątku kryminalnego. Jest to największy walor tej powieści. Autorka zabiera nas w podróż do Łodzi, ale także do przeszłości głównej bohaterki, pamięci NN i nierozwiązanego morderstwa sprzed lat. Serdecznie polecam :)

Czytaj więcej >

7 złotych pytań do Steve Cavanagh


JAK POPEŁNIĆ KRYMINAŁ IDEALNY?
na podstawie 7 złotych pytań kryminalistyki


PYTANIE PIERWSZE
Quis? [Co?]
Kryminał od razu kojarzy się ze zbrodnią, inaczej się nie da, jednak skąd taką zbrodnię wytrzasnąć? Z kodeksu karnego? Z gazety? A może po prostu ją wymyślić?

Steve: I am sometimes inspired by real events, but I never write about them specifically. What sometimes happens is that I hear about a crime and I then use that as inspiration for a crime in the novel, changing the details to fit my story.

Tłumaczenie: Czasami jestem zainspirowany prawdziwymi wydarzeniami, ale nigdy nie piszę o nich konkretnie. Zdarza się czasami, że słyszę o jakiejś zbrodni i wtedy używam to jako inspiracji do zbrodni w powieści, zmieniając detale tak, by pasowały do mojej historii.


PYTANIE DRUGIE
Ubi? [Gdzie?]
Czy do pisania kryminałów potrzeba specjalnego miejsca? Czy można je pisać wszędzie? W kawiarni? W pracy? W domu?

Steve: I normally write in my kitchen, at night. If I’m editing I need peace and quiet but if it’s a first draft I can sometimes write in a noisy café. The noise melts into the background pretty quickly.


Tłumaczenie: Zwykle piszę w mojej kuchni, nocą. Jeśli edytuję, potrzebuję spokoju i ciszy, ale jeśli to pierwszy szkic, potrafię czasami pisać w hałaśliwej kawiarni. Hałas zlewa się z otoczeniem całkiem szybko.



PYTANIE TRZECIE
Quando? [Kiedy?]
Jaka jest najlepsza pora roku do pisania? Radosna wiosna? Upalne lato? Melancholijna jesień? Czy mrożący krew w żyłach grudzień?

Steve: I seem to always be writing a novel. I write every day. If I could choose I would say a really cold winter’s evening is the perfect time to write.


Tłumaczenie: Zdaje się, że zawsze piszę powieść. Piszę każdego dnia. Jeśli mógłbym wybrać, powiedziałbym, że naprawdę zimny zimowy wieczór jest idealnym czasem na pisanie.



PYTANIE CZWARTE
Quomodo? [W jaki sposób?]
W jaki sposób napisać kryminał? Jakiego narzędzia użyć? Długopis? Ołówek? Komputer? Maszyna do pisania?

Steve: I normally use a laptop but I keep a notebook with me to jot down ideas.


Tłumaczenie: Zwykle używam laptopa, ale trzymam przy sobie notes by zapisywać pomysły.


PYTANIE PIĄTE
Cur? [Dlaczego?]
O to pytanie, które warto sobie zadać. Po co w ogóle pisać kryminały? Czy to fascynujące zajęcie? Czy po prostu forma psychoterapii - lepiej zabijać fikcyjnie niż realnie?

Steve: I write crime and thrillers because that’s my favourite genre to read. I wanted to write books like my heroes – Lee Child and Michael Connelly.


Tłumaczenie: Piszę kryminały i thrillery dlatego, że to mój ulubiony gatunek jeśli chodzi o czytanie. Chciałem pisać książki jak moi bohaterowie – Lee Child i Michael Connelly.



PYTANIE SZÓSTE
Quibus auxilis? [Czym?]
Jakimi środkami dysponuje autor? Czy ma rzesze konsultantów? Czyta literaturę naukową, inne kryminały? A może siedzi godzinami w internecie, szukając rozwiązania na forach internetowych?

Steve: I do a lot of research into the forensic science aspect of my novels. This involves reading scientific papers and journals. I don’t usually speak to professionals in the forensic science department because my character, Eddie Flynn, is usually the man who tears these experts apart on the witness stand.

Tłumaczenie: Faktycznie robię wiele poszukiwań względem kryminalistycznych aspektów moich książek. To dotyczy czytania naukowych artykułów i magazynów. Zazwyczaj nie rozmawiam z profesjonalistami związanymi z kryminalistycznymi naukami, ponieważ mój bohater, Eddie Flynn, zwykle jest kimś, kto takich ekspertów drze na strzępy przy mównicy.

Witness stand to miejsce, w którym w amerykańskim sądzie świadkowie składają zeznania. W Polsce są to tzw. barierki. W Ameryce jest to coś w rodzaju "boksu dla świadków". 


PYTANIE SIÓDME
Quid? [Kto?]
Kto był w stanie popełnić kryminał idealny? Czy znany jest taki autor?

Steve: The perfect crime has already been committed. On November 8th 2016 Donald Trump pulled off the greatest con in world history.

Tłumaczenie: Zbrodnia doskonała została już popełniona. 8 listopada Donald Trump wykręcił największy numer w historii świata.


Dziękuję Karolinie za pomoc w ogarnięciu języka angielskiego :D

Czytaj więcej >
RECENZJE Z PAZUREM © 2015. Wszelkie prawa zastrzeżone. Szablon stworzony z przez Blokotka